Het is op een vrijdagmorgen als Astrid van Zelst een eenzijdig fietsongeval krijgt. Lange tijd was onduidelijk wat er gebeurd is. De eerste dagen verbleef ze op de brain-care unit. Een gebroken oogkas en neus, nauwelijks bij kennis, moeilijk aanspreekbaar en knallende hoofdpijnen.

Ze bleek een contusio cerebri, een zware hersenkneuzing te hebben. Een ernstige vorm van traumatisch hersenletsel, waarbij hersenweefsel beschadigd is geraakt. En nee, dat is geen hersenschudding. 

De eerste tijd dacht ze dat een kwestie van tijd was voordat ze weer de oude was en gewoon weer aan het werk kon. Maar langzaam werd ze zich ervan bewust dat haar volle, snelle, creatieve leven was veranderd in een langzaam, kalm en prikkelarm leven in een veel lagere versnelling. Het hersenletsel had haar veranderd, maar ondanks de beperkingen merkte ze hoe ze deze manier van leven, slow living, kon inzetten als krachtbron.

Toen ik het persbericht van dit boek binnenkreeg, had ik gelijk iets van dit is misschien wel een boek voor mij. Meer dan veertig jaar geleden heb ik door een val van het paard een zware hersenkneuzing opgelopen, ik was net 14 jaar. Na 15 uur in coma te hebben gelegen kwam ik gelukkig bij en kon aan het herstel beginnen. Maar in die tijd was het, na ontslag uit het ziekenhuis, gangbaar gewoon nog twee weken thuis regelmatig te rusten en weer doorgaan met het leven. Verdere aandacht werd er niet aan besteedt. Jammer genoeg, want vele jaren later kwam ik er pas achter dat ik NHA (niet aangeboren hersenletsel) had waardoor het met regelmaat best moeilijk was om net als anderen een ‘gewoon’ leven te leiden. Op latere leeftijd hebben twee rugoperaties ervoor gezorgd dat ik nu chronisch pijn heb, en dat is best een beetje dubbelop. En…je ziet het niet aan de buitenkant wat het lastig maakt tegenover de buitenwereld.

In het boek De kunst van slow living – een creatief (ver)werkboek voor een bewust leven en een krachtig herstel kwam ik veel herkenbare dingen tegen. Zoals overprikkeling, vermoeidheid, moeilijk kunnen ontspannen (want je wilt toch meer dan je aankunt), snel hoofdpijn hebben, het gevoel te hebben dat je hoofd gaat ontploffen en ga zo maar door. Voortdurend het gevoel hebben je te moeten verantwoorden waarom je bijvoorbeeld die avond niet naar dat feestje kan, of dat je gewoon even een middag op de bank ligt. Tijdens het lezen is er regelmatig de confrontatie met jezelf, maar tegelijkertijd krijg je handvaten aangeboden van Van Zelst om veel negativiteit om te buigen naar positiviteit.  Bijvoorbeeld om in plaats van een to-do-lijst een done lijst te hanteren. Of een leuke dingen doe-lijstje te maken. Maar ook dat je moet leren naar je lichaam te luisteren en geen ja te zeggen als het eigenlijk nee moet zijn. 

Astrid van Zelst geeft een inkijk in haar healing journey van haar persoonlijke verhaal, dagboekteksten en eigen creaties en tekeningen en gedichten. Dit combineert ze met tips en creatieve oefeningen voor de lezer. Dit boek is een inspiratiebron voor iedereen die getroffen is door een chronische ziekte, long covid, of overbelast is. Maar ook prikkelgevoelige hoogsensitieve mensen kunnen iets aan dit boek hebben, of dus mensen met NHA. Dit boek leert je leven met meer aandacht in het hier en nu.

‘Het verleden kun je niet veranderen en er boos om worden of erin blijven hangen brengt je niet verder. Het geeft je alleen maar negatieve energie.’

De kunst van slow living is een boek waar iedereen van kan leren, vooral in deze tijd waarin alles maar snel en haastig moet. Het is tijd om eens even stil te blijven staan en te onthaasten…

 

4****

Met dank aan de auteur voor het recensie-exemplaar.

 

 

 

Bekijk het boek bij Amy & Eva