Nadine Barroso schrijft al van jongs af aan, waarbij ze altijd het gevoel heeft dat verhalen via haar een weg naar buiten vinden. Tot nu toe heeft ze vijf boeken geschreven: Ego, haar debuutroman en de thrillers Ken mij niet, Verraderlijk spel, Dodelijke cocktail en Het familieweekend. De donkere kant van de mens beangstigd en fascineert haar tegelijkertijd en duiken in de beweegredenen en psychologie achter bepaalde keuzes is dan ook wat ze het liefste doet in haar schrijven.

Is moord ooit goed te praten? Als je de weg ernaartoe weet te ontrafelen en alle gebeurtenissen ook in jouw ogen leiden tot een onvermijdelijk en definitief einde, wat zegt dat dan over jou?

Gwen was tien jaar toen ze een traumatische ervaring meemaakte tijdens een familieweekend. Een verwoestende brand maakte een einde aan het leven van onder andere haar ouders en andere familieleden. Nu, zeventien jaar later, is ze maar weer in therapie om dingen een plek te kunnen geven. Nina, een journalist, wil uitzoeken wat er zeventien jaar geleden precies is gebeurd waardoor er bij Gwen verdrongen herinneringen naar boven komen. Dit maakt dat ook Gwen de waarheid wil achterhalen, maar niet iedereen is hier blij mee…

Verhalend vanuit het perspectief van Gwen worden we een verhaal ingetrokken dat meteen intrigeert. De gesprekken die Gwen heeft met haar psycholoog en met Nina, laten gebeurtenissen zien waar je als lezer meer van wilt weten. Wanneer Gwen al vroeg in het verhaal een onthulling krijgt die haar compleet uit balans brengt, is de toon definitief gezet. Barroso weet al in de eerste hoofdstukken van Het familieweekend Gwen zo neer te zetten als een personage dat geloofwaardig en menselijk aanvoelt, waardoor meeleven vanzelf gaat. De karakters die ze aan de andere personages toebedeelt, laten geloven in die mensen, maar tegelijkertijd ook twijfelen. Personages die zich niet makkelijk laten lezen, en een ieder krijgt ook wel wat verdachts mee. Barroso speelt slim met wat ze laat zien en wat ze verzwijgt, waardoor je als lezer constant aan het twijfelen bent over intenties en motieven.

De schrijfstijl is beheerst en kalm, maar onder dat rustige oppervlak sluimert continu spanning. Het verhaal vraagt om aandachtig lezen: veel gebeurt tussen de regels door en niets lijkt toevallig. Dat ongrijpbare gevoel dat er iets niet klopt, wordt knap vastgehouden en exact gedoseerd. Geduld wordt beloond, want stukje bij beetje vallen er puzzelstukjes op hun plek. Juist dat maakt Het familieweekend tot een sterke, krachtige thriller. Meerdere pogingen worden gedaan om de lezer op het verkeerde been te zetten, en meermaals zal dat lukken ook. Plotwendingen die zullen verbazen, soms overrompelen, maar op den duur zal een gevorderde thrillerlezer vermoedens krijgen en toch wel voor het einde een juiste ingeving krijgen. Niet dat hierdoor het boek minder spannend wordt, Barroso slaagt er regelmatig prima in om de lezer op het puntje van de stoel te zetten. Een mooi gehalte aan psychologie, goed doordacht en uitgewerkt en wat laat zien dat veel is te manipuleren, als je er maar in gelooft.

Het familieweekend is een psychologisch sterke thriller die laat zien hoe manipulatie, overtuiging en geloof hand in hand kunnen gaan en hoe gevaarlijk dat kan zijn.

4****

 

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar. Mijn recensie is onderdeel van een blogtour, zie hieronder de andere deelnemers