De zieldoder – Ross Greenwood – recensie door Erika voor Vrouwenthrillers
Voor VrouwenThrillers| Boeken & Leesinspiratie las Erika Houkes De zieldoder van Ross Greenwood, verschenen bij Boldwood Books.
De Britse auteur Ross Greenwood was salesmanager en later gevangenisbewaarder. Hij schreef verschillende thrillerseries, zoals die rond inspecteur Barton. De zieldoder is het tweede deel. Inmiddels is Greenwood fulltime auteur.
Inspecteur Barton wil net van een rustige kerst met zijn gezin genieten, als er twee doden vallen. Eén lijkt een zelfmoord, de ander een ongeluk. Met zijn team start hij een onderzoek, maar zonder duidelijke aanwijzingen loopt de zaak op niets uit. Pas wanneer later de resten van nog een lichaam worden gevonden, komt er een verdachte in beeld. Barton pakt de verdachte op, en de zaak lijkt afgedaan. Maar schijn bedriegt.
De zieldoder is een vervolg op Dood in de sneeuw, dat met regelmaat genoemd wordt in het verhaal. Toch staan de boeken op zichzelf en zijn prima los van elkaar te lezen.
Greenwood presenteert de persoon die de zieldoder wordt genoemd vanaf zijn jeugdjaren, in hoofdstukken die dezelfde naam dragen als het boek. Deze staan in de ik-vorm en geven een rechtstreekse kijk in een liefdeloze, harde jeugd, die overheerst wordt door de verstikkende godsdienstwaanzin van een moeder. In eerste instantie voelt de lezer zich betrokken bij deze jongen, die opgroeit tot een verknipte persoonlijkheid.
Het andere perspectief is dat van John Barton, inspecteur van de politie, die tobt over de juiste balans tussen werk en privé, een balans die te vaak naar zijn zin uitslaat naar het politiewerk. Bartons huiselijke scènes vormen een weldadig tegenwicht tot het geweld waarmee hij te maken heeft.
Greenwood maakt mooie, lange zinnen. Zijn schrijfstijl is aangenaam, hij verstaat de kunst om zijn lezer te blijven boeien. Veel aandacht gaat naar emoties en onderlinge relaties, het rechercheteam bestaat zeker niet uit superhelden. De auteur laat zien dat Barton ook maar gewoon een mens is met menselijke fouten. Daartegenover staan de uitgebreide beschrijvingen van ontbindingsprocessen van dode lichamen en andere gruwelijkheden die wel een sterke maag vragen.
In De zieldoder gaat het geen moment om wie de dader is, want deze persoon heeft zich allang zelf voorgesteld, zij het zonder naam of beroep te noemen. De spanning zit in het ijselijke kat-en-muisspel tussen hem en de rechercheurs. Het wordt echt verontrustend als langzaam blijkt wie hij is en hoe geslepen hij onder ieders neus te werk gaat. De manier waarop Greenwood telkens snippertjes informatie weggeeft maar ook de lezer subtiel op dwaalsporen zet, is geniaal. De lezer weet meer dan Barton, en zal popelen om de inspecteur in te seinen en te waarschuwen.
Nadat het verhaal zich heeft uitgestrekt over ruim een jaar, komt het tegen het einde in een stroomversnelling, een levensgevaarlijke klopjacht die zijn weerga niet kent.
4****
Deze recensie is geschreven door Erika, vaste recensent.