Als haar huisgenoot Matt overlijdt, blijft Jolie samen met Flo achter. Flo lijkt zich neer te leggen bij het besluit van de politie: zelfmoord, maar Jolie gelooft er niets van en gaat op onderzoek uit. 

Een onderzoek dat, zo blijkt, Matt al begonnen was. 

Het brengt haar naar een klooster in de Limburgse bossen, kilometers ver van haar woonplaats. Een plek die in de luwte ligt maar die een grote impact op al hun levens blijkt te hebben. 

 

Het verhaal verspringt tussen twee perspectieven, dat van Jolie in het heden en dat van Olivia. Olivia groeit op in het klooster en stukje bij beetje leer je als lezer de toedracht van de plek kennen. Hoe dit in Jolie’s tijdlijn past blijft echter de vraag en lange tijd lijken de verhalen langs elkaar te lopen. Waar het verspringen van perspectief normaal gesproken vaak voor nieuwsgierigheid en een hoog doorleesgehalte zorgt, lijkt dit in Nachtdieren niet op te gaan. De details die in de verhaallijnen alsook de personages zitten, lijken het verhaal wat af te remmen. 

 

Pas na de helft komt het verhaal op gang en wordt eindelijk duidelijk dat de verhaallijnen wel degelijk in elkaar overvloeien. Toch wordt ook deze ontknoping lang uitgestrekt en komt het echt op het einde aan om alles aan elkaar te knopen. Dan wordt duidelijk dat de uiteenzetting van de personages écht nodig was voor de plot en dat het gebrek aan snelheid in het verhaal juist zorgt voor een zekere diepgang.  Er komt een ander soort spanning vrij, dan waar je als lezer aanvankelijk naar op zoek bent, maar die uiteindelijk overmeesterd en zeker een goede indruk achter laat. 

 

Er is niets aan het toeval overgelaten in Nachtdieren en alles is zorgvuldig uitgewerkt. Meier en van Prooijen bewijzen dat ze ook samen een sterk verhaal neer kunnen zetten.