Op 1 september verschijnt de nieuwe thriller van Helen Fields, Perfecte jacht. Dit is het achtste en laatste deel ven de Perfecte-reeks. Naar aanleiding hiervan mocht Vrouwenthrillers de auteur een aantal vragen voorleggen.

Voor Nederlands scroll naar beneden

Welcome to Vrouwenthrillers. Could you tell us something about yourself that many readers may not know yet?

Most people know that I used to be a criminal lawyer, but people don’t realised that before that I was training to sing and act. That was my first love. As usual, the need to earn money and have a sensible job got in the way of those dreams, but the theatre is still my happy place. I try to see as many plays as I can, but also films, opera, live comedy.  If I could do it all again? Maybe I would pursue the dream and try a career in performing arts. But this pathway brought me to writing books, and I love that too. I feel lucky every day to do this job.

No One Left Alive is the eighth and final instalment in the D.I. Callanach series. How does it feel to say goodbye to Luc Callanach and Ava Turner? Can you really let them go for good?

The first thing to say is that, as far as I’m concerned, this definitely is not the last we’ll see of Luc and Ava. They have more stories in them yet. No One Left Alive is a book that came much later than I thought it would, and I know readers were waiting to see how things would turn out. But I think Luc and Ava reappearing might be the start of something rather than the end of it. As a writer, characters live on in your brain all the time when they’re not actually on the page. Luc and Ava have come such a long way together, I just know their journey isn’t over. I don’t know when I’ll go back to them, but I will.

Which character from this series would you most like to spend a day with? And which character would you rather not spend time with?

Probably Ava Turner. I know that when I first wrote Ava, her voice was very much my own, But as it went on, she really developed her own personality, and a much punchier, more confident, funnier voice than mine. I love it when characters do this – they grow on their own. It’s a bit like watching your child find their feet. I have some questions for Ava that I can’t answer yet. It feels, in many ways, as if she’s the character who hides more than anyone else in the books. I don’t really have a character I wouldn’t like to spend time with, but I certainly would not want to share a bathroom or a kitchen with Sergeant Lively. I’m a bit obsessive at home, so Lively and I probably would not get along, if it meant wet towels left everywhere, and crumbs left on the kitchen table. However, if I needed someone to make me laugh, he would definitely be the man!

Where do you find the inspiration for your books?

Inspiration comes from lots of different places – the news, stories friends tell me about things that happen to them, from reading non-fiction. Most of all, I get my ideas when I travel, perhaps because I feel more free to let my imagination run wild when I’m not at home. It’s one of the reasons I often read non-crime books because I hate the idea of picking up inspiration from someone else’s story. But inspiration most often comes in the form of a question. What would I do if…? What would happen if someone…? That really how the series got started. I was wondering how you could pass a body off as belonging to someone else. Eight books later and I’m still asking those questions.

Looking back to when you first started this series, has it turned out the way you expected or hoped it would?

I had no idea when I wrote the first book that it was going to be a series. Then my publisher asked for three of them. Then another three. So I was constantly trying to find new ways to keep both the characters and the storylines interesting. I had no idea at the very start that Ava Turner would even exist! But a series doesn’t work without a good cast of side characters and an interesting setting. To me, Edinburgh is a character in its own right. I do feel a bit sorry for everything I put Luc and Ava through, but I think they would forgive me.

What have been the most memorable or surprising reactions from readers?

Most of the messages people send me are about the relationship between Luc and Ava rather than the individual plots of the books, but I was once sent a long message from a woman who was so cross with the mount of violence in my (crime) novel that she said she’d thrown the book across the room. Someone else refused to take it to a secondhand books store because she didn’t want anyone else to risk picking it up. To be fair, my books are slightly on the darker side of the crime fiction genre, and definitely not what you’d call cosy. But people often love my characters and that is such a privilege. I was sent sketches of all the characters from someone and I really treasure them. I’ve even seen a degree thesis based on my books that I found genuinely strange to read, when it’s all just come from an idea I had when chatting to friends at a party once.

What kinds of books do you enjoy reading yourself?

I tend not to read crime when I’m relaxing as it immediately makes me think about whatever book I’m working on at the time. I can often be found reading either historical fiction, horror or commercial literary fiction. Some recent great examples of this are books by Kristin Hannah or Elizabeth Strout. This gives me a real experience of getting away from my own world and transporting me somewhere completely different. As much as I love crime fiction, it’s too dark to stay immersed in it every minute of the day!

How do you research the subjects and themes in your books? Which professionals or experts do you speak with, and do they also review your work to ensure its accuracy?

I spend a lot of my time researching. Some of that happens at the front end of the book is I’m using major themes or processes I need to understand, but most often I’ll suddenly have to stop and figure out something as simple as what a piece of climbing equipment looks like or how to cook something like haggis. I have a few doctors I talk to regularly, and that is always necessary for a crime novel. Psychology I research alone because I know I won’t want to be bound by other people’s theories. I once consulted the FBI for a whole book (The Shadow Man) as I really needed to understand profiling. Otherwise, I take books from the library, spend hours starting at maps, and most recently when I could not get to the island of Vaeroy of the coast of Norway, I got in touch with the island Facebook Group and they all sent me photos, videos, information and messages to cover what I needed. I’ll be visiting them soon.

If detectives were to confiscate your laptop and browse through your search history, would there be anything you might need to explain?

I’d definitely be in trouble. I have spent lots and lots of time figuring out how to make poisons from readily available plants, and how to administer them without getting caught. Likewise, my browsing history has a lot of information about ancient weapons. But most of it would be about weird and wonderful psychological syndromes. I once wrote a book about a bomber, and several times I was concerned about my name going onto a government list because of my search history!

What are your thoughts on the use of AI in the writing world?

AI is a tool, not a replacement for human creativity. If you need to research poisons, it’s amazing. It you want to find the fastest route between two cities, that’s fine. But using it to write, whether it’s poetry, a novel, a screenplay or anything else that you want to put your name to, that’s as much a fraud as if you bought a fake handbag or watch. The value of creativity lies within its humanity. Creation relies on failure, learning, reworking and individuality. Creation reflects our humanity. AI is an empty, stolen, cheap copy of humanity.

Which author would you most like to meet one day?

Either Margaret Atwood or Stephen King. They are both writers’ writers. They read and talk about book other than their own. They encourage and enjoy others’ successes. That’s why so many writers find them inspirational. They both have a depth to them that goes far beyond the superficiality of a single genre. Atwood has an insight into human nature, the good and the bad sides of it, that has stood the test of time. King has the same insight, but has used it in a different way. For me, they have both been incredibly inspiring. They are both must-buy authors whoever a new book is released. I still get just as excited about reading as I did when I was a teenager.

Is there a previously published book that you wish you had written yourself?

That would be The Help by Kathryn Stockett. For me, it’s the perfect escapism and entertainment, but it manages to wrap all that up within spectacular world-building and some of the most memorable characterisations in modern literature. Stockett is a flawless writer. Her new novel has been released and I read it in one sitting. If I’d written The Help I’d be able to retire now and feel more than happy that I’d achieved what I set out to do.

If the D.I. Callanach series were adapted for the screen, who would you cast in the leading roles and why? Would you prefer it to be made as a series or as standalone films? And which streaming platform would be the best home for it?

I think I’d prefer my books to become TV series rather than films. That seems to be where you can reach the widest audience these days. I always said that I would want Luc Callanach to be a genuinely French actor – I don’t like the idea of anyone faking a French accent. I think Karen Gillan would make an amazing Ava Turner, and of course, she’s Scottish! As for Luc, I just can’t give you a name. Someone French or French-Canadian with Theo James’ looks, Colin Firth’s broodiness and Daniel Craig’s enigma. Not too much to ask, right? Oh, and if I ever got the chance, I’d want to play Superintendent Overbeck myself.

Nederlandse vertaling

Welkom bij Vrouwenthrillers. Kun je iets over jezelf vertellen wat veel lezers waarschijnlijk nog niet weten?

De meeste mensen weten dat ik vroeger strafrechtadvocaat was, maar wat veel mensen niet weten, is dat ik daarvoor een opleiding volgde in zang en acteren. Daar lag mijn eerste liefde. Zoals zo vaak stonden de noodzaak om geld te verdienen en de keuze voor een verstandige baan die dromen in de weg, maar het theater is nog altijd de plek waar ik het gelukkigst ben. Ik probeer zoveel mogelijk toneelstukken te bezoeken, maar ga ook graag naar films, opera en livecomedy.

Als ik het allemaal opnieuw mocht doen? Misschien zou ik dan toch mijn droom najagen en proberen carrière te maken in de podiumkunsten. Maar de weg die ik heb gekozen, heeft me uiteindelijk bij het schrijven van boeken gebracht en daar houd ik ook van. Iedere dag opnieuw voel ik me bevoorrecht dat ik dit werk mag doen.

Perfecte jacht is het achtste en laatste deel in de D.I. Callanach-serie. Hoe voelt het om afscheid te nemen van Luc Callanach en Ava Turner? Kun je hen echt voorgoed loslaten?

Het eerste wat ik daarover wil zeggen, is dat dit wat mij betreft absoluut niet de laatste keer is dat we Luc en Ava zullen zien. Er zitten nog meer verhalen in hen. Perfecte jacht verscheen veel later dan ik aanvankelijk had gedacht en ik weet dat lezers lang hebben gewacht om te ontdekken hoe alles zou aflopen. Toch denk ik dat de terugkeer van Luc en Ava eerder het begin van iets nieuws kan zijn dan het einde.

Als schrijver blijven personages voortdurend in je hoofd voortleven, ook wanneer ze niet daadwerkelijk op papier staan. Luc en Ava hebben samen zo’n lange weg afgelegd dat ik gewoon weet dat hun reis nog niet voorbij is. Ik weet niet wanneer ik naar hen zal terugkeren, maar dat zal ik zeker doen.

Met welk personage uit deze serie zou je het liefst een dag doorbrengen? En met wie liever niet?

Waarschijnlijk met Ava Turner. Toen ik Ava voor het eerst schreef, leek haar stem nog sterk op die van mij. Naarmate de serie vorderde, ontwikkelde ze echter steeds meer haar eigen persoonlijkheid. Haar stem werd veel scherper, zelfverzekerder en grappiger dan de mijne. Ik vind het geweldig wanneer personages dat doen: ze groeien uit zichzelf. Het lijkt een beetje op het moment waarop je ziet dat je kind op eigen benen leert staan.

Ik heb nog enkele vragen voor Ava waarop ik het antwoord niet weet. In veel opzichten voelt het alsof zij van alle personages in de boeken het meest verborgen houdt. Er is niet echt een personage met wie ik helemaal geen tijd zou willen doorbrengen, maar ik zou beslist geen badkamer of keuken willen delen met brigadier Lively. Thuis ben ik een beetje obsessief als het op netheid aankomt, dus Lively en ik zouden waarschijnlijk niet goed met elkaar overweg kunnen als hij overal natte handdoeken zou laten slingeren en kruimels op de keukentafel zou achterlaten. Maar als ik iemand nodig had om me aan het lachen te maken, dan zou hij absoluut de juiste man zijn!

Waar haal je de inspiratie voor je boeken vandaan?

Inspiratie komt uit allerlei verschillende hoeken: het nieuws, verhalen die vrienden me vertellen over dingen die ze hebben meegemaakt en non-fictieboeken. De meeste ideeën krijg ik echter tijdens het reizen. Misschien komt dat doordat ik mijn fantasie gemakkelijker de vrije loop laat wanneer ik niet thuis ben.

Dat is ook een van de redenen waarom ik vaak boeken lees die niet binnen het misdaadgenre vallen. Ik zou het vervelend vinden als ik onbewust inspiratie uit het verhaal van iemand anders zou halen. Inspiratie begint bij mij meestal met een vraag. Wat zou ik doen als…? Wat zou er gebeuren wanneer iemand…? Zo is de serie eigenlijk ook ontstaan. Ik vroeg me af hoe je een lichaam voor dat van iemand anders zou kunnen laten doorgaan. Acht boeken later stel ik mezelf nog altijd dat soort vragen.

Als je terugkijkt naar het moment waarop je aan deze serie begon, is het dan geworden wat je ervan verwachtte of hoopte?

Toen ik het eerste boek schreef, had ik geen idee dat het een serie zou worden. Vervolgens vroeg mijn uitgever om drie boeken. Daarna nog eens drie. Ik moest dus steeds nieuwe manieren bedenken om zowel de personages als de verhaallijnen interessant te houden.

In het begin wist ik niet eens dat Ava Turner zou gaan bestaan! Maar een serie werkt niet zonder een sterke groep bijpersonages en een interessante omgeving. Voor mij is Edinburgh eigenlijk een personage op zich. Ik heb soms wel een beetje medelijden met Luc en Ava vanwege alles wat ik hen heb aangedaan, maar ik denk dat ze het me zouden vergeven.

Wat waren de meest gedenkwaardige of verrassende reacties van lezers?

De meeste berichten die mensen me sturen, gaan over de relatie tussen Luc en Ava en niet zozeer over de afzonderlijke verhaallijnen van de boeken. Maar ooit ontving ik een lang bericht van een vrouw die zo boos was over de hoeveelheid geweld in mijn misdaadroman, dat ze schreef dat ze het boek door de kamer had gegooid. Iemand anders weigerde het boek naar een tweedehandsboekwinkel te brengen, omdat ze niet wilde dat iemand anders het risico liep het mee te nemen.

Eerlijk is eerlijk: mijn boeken bevinden zich wel aan de donkere kant van het misdaadgenre en ze zijn zeker niet wat je cosy crime zou noemen. Toch houden mensen vaak erg van mijn personages en dat is een enorm voorrecht. Iemand heeft me ooit tekeningen van alle personages gestuurd en die koester ik echt.

Ik heb zelfs een afstudeerscriptie gezien die op mijn boeken was gebaseerd. Dat vond ik oprecht vreemd om te lezen, omdat het allemaal is voortgekomen uit een idee dat ooit ontstond tijdens een gesprek met vrienden op een feestje.

Wat voor boeken lees je zelf graag?

Wanneer ik wil ontspannen, lees ik meestal geen misdaadromans. Die zorgen er namelijk onmiddellijk voor dat ik weer ga nadenken over het boek waaraan ik op dat moment werk. Je zult me eerder aantreffen met historische fictie, horror of toegankelijke literaire fictie. Goede recente voorbeelden zijn de boeken van Kristin Hannah en Elizabeth Strout.

Met deze boeken kan ik echt even uit mijn eigen wereld ontsnappen en word ik meegenomen naar een compleet andere omgeving. Hoeveel ik ook van misdaadfictie houd, het genre is te duister om er ieder moment van de dag in ondergedompeld te blijven!

Hoe doe je onderzoek naar de onderwerpen en thema’s in je boeken? Met welke deskundigen of professionals spreek je en lezen zij je werk ook na om te controleren of alles klopt?

Ik besteed veel tijd aan onderzoek. Een deel daarvan doe ik voordat ik aan het boek begin, bijvoorbeeld wanneer ik belangrijke thema’s of processen gebruik die ik goed moet begrijpen. Maar meestal moet ik tijdens het schrijven ineens stoppen om iets uit te zoeken. Dat kan zoiets eenvoudigs zijn als hoe een bepaald onderdeel van een klimuitrusting eruitziet of hoe je iets als haggis klaarmaakt.

Ik heb een aantal artsen met wie ik regelmatig overleg. Bij een misdaadroman is dat eigenlijk altijd noodzakelijk. Psychologische onderwerpen onderzoek ik zelfstandig, omdat ik me daarbij niet wil laten beperken door de theorieën van anderen. Voor één volledig boek, De schaduwman, heb ik de FBI geraadpleegd, omdat ik echt goed moest begrijpen hoe profiling werkt.

Verder leen ik boeken bij de bibliotheek en staar ik urenlang naar kaarten. Onlangs kon ik niet naar het Noorse eiland Værøy reizen. Daarom heb ik contact opgenomen met de Facebookgroep van het eiland. De leden stuurden me foto’s, video’s, informatie en berichten met alles wat ik nodig had. Binnenkort ga ik hen bezoeken.

Als rechercheurs je laptop in beslag zouden nemen en je zoekgeschiedenis bekeken, zou je dan iets moeten uitleggen?

Dan zou ik zeker in de problemen komen. Ik heb heel veel tijd besteed aan het uitzoeken hoe je gif kunt maken van gemakkelijk verkrijgbare planten en hoe je dat kunt toedienen zonder betrapt te worden. Ook bevat mijn zoekgeschiedenis veel informatie over oude wapens. Maar het grootste deel gaat waarschijnlijk over allerlei vreemde en bijzondere psychologische syndromen.

Ik heb ooit een boek geschreven over een bommenlegger. Tijdens het onderzoek vroeg ik me verschillende keren bezorgd af of mijn naam vanwege mijn zoekgeschiedenis misschien op een lijst van de overheid zou belanden!

Hoe denk je over het gebruik van AI binnen de schrijverswereld?

AI is een hulpmiddel, geen vervanging voor menselijke creativiteit. Als je onderzoek moet doen naar vergif, kan het geweldig zijn. Als je de snelste route tussen twee steden wilt vinden, is dat ook prima. Maar AI gebruiken om teksten te schrijven – of het nu gaat om poëzie, een roman, een filmscenario of iets anders waar je vervolgens je eigen naam onder zet – vind ik net zo bedrieglijk als het kopen van een namaaktas of een nepphorloge.

De waarde van creativiteit schuilt juist in het menselijke karakter ervan. Creëren draait om falen, leren, herschrijven en individualiteit. Creatie weerspiegelt onze menselijkheid. AI is een lege, gestolen en goedkope kopie van die menselijkheid.

Welke auteur zou je ooit nog graag ontmoeten?

Margaret Atwood of Stephen King. Het zijn allebei echte schrijvers voor schrijvers. Ze lezen en praten ook over andere boeken dan alleen die van henzelf. Ze moedigen anderen aan en genieten van hun successen. Daarom vormen ze voor zoveel schrijvers een inspiratiebron.

Beiden bezitten een diepgang die veel verder gaat dan de oppervlakkige kenmerken van één genre. Atwood heeft een inzicht in de menselijke natuur, zowel in de goede als de slechte kanten ervan, dat de tand des tijds heeft doorstaan. King heeft datzelfde inzicht, maar gebruikt het op een andere manier.

Voor mij zijn ze allebei ongelooflijk inspirerend. Zodra er een nieuw boek van een van hen verschijnt, moet ik het hebben. Ik kan nog altijd net zo enthousiast worden van lezen als toen ik een tiener was.

Is er een eerder verschenen boek waarvan je zou willen dat jij het had geschreven?

Dat zou The Help van Kathryn Stockett zijn. Voor mij biedt het boek de perfecte combinatie van ontspanning en vermaak, maar dat alles wordt verpakt in een spectaculair opgebouwde wereld en enkele van de meest memorabele personages uit de moderne literatuur. Stockett is een feilloze schrijfster.

Haar nieuwe roman is inmiddels verschenen en ik heb hem in één ruk uitgelezen. Als ik The Help had geschreven, zou ik nu met pensioen kunnen gaan en meer dan tevreden kunnen zijn met wat ik had bereikt.

Als de D.I. Callanach-serie zou worden verfilmd, wie zou je dan voor de hoofdrollen kiezen en waarom? Zou je de voorkeur geven aan een televisieserie of aan afzonderlijke films? En op welk streamingplatform zou de serie het beste passen?

Ik denk dat ik liever zou zien dat mijn boeken als televisieserie worden verfilmd dan als films. Tegenwoordig lijkt dat de beste manier om een zo groot mogelijk publiek te bereiken.

Ik heb altijd gezegd dat ik voor Luc Callanach een echte Franse acteur zou willen. Het idee dat iemand een Frans accent moet nadoen, spreekt me niet aan. Volgens mij zou Karen Gillan een geweldige Ava Turner zijn en zij is natuurlijk Schots!

Voor Luc kan ik je alleen geen specifieke naam geven. Iemand die Frans of Frans-Canadees is, met het uiterlijk van Theo James, de broeierigheid van Colin Firth en de raadselachtigheid van Daniel Craig. Dat is toch niet te veel gevraagd?

O, en als ik ooit de kans zou krijgen, zou ik zelf hoofdcommissaris Overbeck willen spelen.

Vrouwenthrillers| Boeken & Leesinspiratie