Theo in Golden – Allan Levi – recensie van Diane
Diane Kooistra las Theo in Golden van Allan Levi, verschenen bij The House of Books
Allan Levi schreef in 2014 het boek The sweet last mile over de vriendschap met zijn broer die in 2012 overleed aan kanker. Het boek Theo in Golden schreef hij in eigen beheer en het is nu eindelijk ook in het Nederlands vertaald.
Theo in Golden gaat letterlijk over een man die een jaar in het stadje Golden verblijft en daar zijn koffie haalt in het lokale koffietentje. Daar ziet hij een groot aantal schilderijen hangen die hij besluit om te kopen van de schilder en daarna te gaan zoeken naar de mensen die geportretteerd zijn. De rest is geschiedenis …
De eerste gedachte is eigenlijk, kan er met dit verhaal bijna vierhonderd pagina’s gevuld worden? Het antwoord is ja! En dat is mede dankzij de manier waarop Levi tijd en rust vraagt en geeft om alle personages een eigen plek te geven in het verhaal.
‘Maar de intrige had hen in zijn greep en ze besloten door te zetten.’
Levi heeft een hele bijzondere manier gevonden om verschillende mensen bij elkaar te brengen en hun levensverhalen te delen. Daarnaast zorgt een ontmoeting met Theo bij de mensen van de schilderijen voor een doorbraak. De beschrijvingen van de jaargetijden van Pasen naar Pasen wordt het ook een verhaal van het stadje zelf. Dat zorgt ervoor dat er tijdens het lezen geen moment is dat er sprake is van afleiding.
Door het subtiel noemen dat Theo dit niet zomaar doet maar ook een verhaal te vertellen heeft is het niet moeilijk om dit heerlijke dikke boek te lezen. De nieuwsgierigheid is aan het groeien vanaf de eerste keer dat Theo dat ene laat vallen. Ondertussen is hij de persoon geworden die mensen met elkaar verbindt en laat zien dat wie goed doet, goed ontmoet.
Het leest bijna als een kerstsprookje maar gelukkig blijft de lezer met beide voeten op de grond (of op de bank) doordat Theo dat ook blijft. Hij moet soms ook even iets regelen voor zichzelf. Een stukje spanning in het verhaal zorgt ervoor dat het boek sneller uit is dan verwacht of gehoopt. Het verhaal wordt hierdoor ook niet te zoet. De balans tussen de verschillende emoties is goed aanwezig.
‘[…]vroeg Theo zich af of het wel verstandig is om nog meer portretten weg te geven.’
Het boek is bijna een verhalenbundel van verschillende verhalen van uiteenlopende personages die door de komst van een vreemdeling in hun midden de lezer laat nadenken over hoeveel hij of zij weet over de mensen om hen heen. Het stopt ook niet. Het is een verhaal zonder einde … hoe dat zit wordt op het laatst prijsgegeven in een mooi epiloog en nawoord.
Het boek is geen bestseller omdat beroemde mensen hem gelezen hebben maar omdat het een hele bijzondere leeservaring is die lang bij zal blijven.
5*****
Deze recensie is geschreven door Diane, vaste recensent.