Wolfsjong – Hans Rosenfeldt – recensie door Moon Kager voor Vrouwenthrillers
Voor VrouwenThrillers| Boeken & Leesinspiratie las Moon Kager Wolfsjong van Hans Rosenfeldt, uitgegeven door Uitgeverij Cargo
‘Waar ik in het eerste deel nog moest landen, voelde dit meteen als thuiskomen.‘
Hannah Wester is na een jaar rouw weer terug in haar politierol, maar rustig inkomen? Vergeet het maar. Ze wordt meteen een zaak ingezogen die je niet loslaat: een dode baby op een verlaten begraafplaats. Geen naam, geen moeder, alleen vragen die blijven knagen.
Ondertussen speelt er iets totaal anders, maar toch ook weer niet. Een jonge politicus gooit op tv zijn hele privéleven open: jaren van ongewenste kinderloosheid… en dan ineens, uit het niets, tóch een baby op komst. Klinkt bijna te mooi om waar te zijn. En ja hoor, diezelfde avond gaat de telefoon. Een vrouw met gebroken Engels. Dreigend. Ze weet dingen die hij liever verborgen houdt.
En daar begint het te schuiven.
Deel twee van de serie rond Hannah Wester voelt echt anders. Waar ik in het eerste deel nog even moest landen, vooral door alle namen (klassiek Scandinavisch dingetje), voelde dit meteen vertrouwd. Het verhaal pakt ook direct door waar deel één eindigde, dus eerlijk: lees de delen wel op volgorde. Maar geen zorgen, dat is absoluut geen straf.
Na Wolfzomer slaat het verhaal een veel zwaardere, indringendere toon aan. Een dode pasgeboren baby op een kerkhof… ja, dan staat je thrillerbrein meteen “aan”. En daar blijft het niet bij. Hannah zit zelf ook nog midden in haar verwerking. Haar kinderen lijken de draad weer op te pakken, maar zij? Zij blijft hangen. Juist daardoor voelt haar vastberadenheid in het onderzoek extra rauw en echt.
“Dit deel leest soepeler, maar snijdt ondertussen dieper.”
Wat dit deel sterker maakt, is hoe soepel het leest. Minder zoeken, meer meegaan. Tegelijk heb je dat eerste deel wel nodig om alles echt goed te voelen en te begrijpen. En het knappe is: juist die zwaardere laag kruipt onder je huid en blijft daar zitten. Dit is zo’n verhaal dat je niet even weglegt en vergeet.
En dan dat einde… ja, die epiloog fluistert eigenlijk al: er komt meer. En ik zit er nu al klaar voor.
Hans Rosenfeldt laat hier precies zien waar Scandinavische thrillers zo goed in zijn. Sfeer neerzetten waar je in verdwijnt, personages die je bijblijven, en een verhaal dat je langzaam maar zeker vastgrijpt. Hoe hij dat doet? Geen idee. Maar het werkt. Dit boek leest als een trein en voor je het weet zit je er compleet in, met Hannah naast je, en geloof me… die laat je niet zomaar los.
Een Scandi thriller zoals je ’m wilt: spannend, meeslepend en heerlijk onvoorspelbaar.
4½****