De oppas – Sophie Stava – Recensie van Isabelle voor Vrouwenthrillers
Voor VrouwenThrillers| Boeken & Leesinspiratie las Isabelle De Moor De oppas van Sophie Stava, verschenen bij A.W. Bruna Uitgevers.
De Amerikaanse Sophie Stava studeerde Engelse literatuur. Aavankelijk werkte ze als eventplanner, recruiter en voor ze onder eigen naam begon te schrijven, was ze ghostwriter. Haar thrillerdebuut De oppas verscheen in maar liefst 18 landen en wordt ook verfilmd naar een serie. Hoofdrolspeelster wordt de bekende actrice Lindsay Lohan.
Sloane Caraway is op zoek naar een beter leven. Wanneer ze in het park een huilend kind met een knappe vader opmerkt, biedt ze spontaan haar hulp aan. Ze is verpleegkundige. Althans dat verzint ze als gespreksopener. Sloane vertelt wel vaker een onschuldig leugentje als haar dat uitkomt. Op deze manier weet ze zich een weg te banen in het glamoreus gezin. Ze geraakt bevriend met de moeder en krijgt een job als oppas aangeboden. Maar net zoals Sloane geheimen heeft, blijkt er ook achter de façade van het rijke gezin het een en ander niet te kloppen.
Sophie Stava valt in De oppas meteen met de deur in huis. De eerste zin is een leugen. Haar hoofdpersonage Sloane weet zich met haar vlotte babbel al snel te integreren in het glamourgezin en in het hoofd van de lezer. De auteur weet nieuwsgierigheid op te wekken naar het personage en haar achtergrond. Er worden regelmatig hints gedropt dat er zich in het verleden heel wat belangrijke feiten hebben voorgedaan, maar het verleden wordt slechts mondjesmaat prijsgegeven.
De oppas is een regelrechte psychologische thriller: de onderhuidse spanning, de onrust, het onbehaaglijke gevoel zijn duidelijk aanwezig. Manipulaties en leugens zijn troef waardoor het verhaal al snel een pageturner wordt. De lezer wordt in het verhaal getrokken en krijgt meerdere plottwists te verwerken. Een voor een vinden eerder gedropte details hun plaats in de puzzel. Geen losse eindjes, maar wel een goed bedachte plot laten de fans van psychologische thrillers smullen van dit verhaal. Niets is wat het lijkt.
De vrouwelijke personages zijn krachtig uitgewerkt, de mannelijke hoofdrolspeler blijft wat meer op de achtergrond, maar ook hij heeft zijn positie in het verhaal.
Dit boek heeft geen nood aan erg spannende actiescènes, want de sterkte ligt in de psychologische spelletjes, intriges en geheimen die toegedekt moeten blijven. De oppas beantwoord aan alle verwachtingen van een goed doordachte psychologische thriller. Dit verhaal is een echte aanrader voor de fans van Freida McFadden.
5*****
Deze recensie is geschreven door Isabelle De Moor, vaste recensent
In De oppas is leugens vertellen om erbij te horen een tweede natuur geworden voor Sloane. Het maakt haar niet langer onzichtbaar en als ze ontdekt wat het haar oplevert raakt ze eraan verslaafd. Bij haar moeder in Brooklyn is het armoe troef voor deze nagelstyliste, maar ze verrijkt haar saaie, eentonige leven met haar spontane babbel. Zo weet zij binnen te komen als nanny bij een rijke familie, bestaande uit Violet, Jay en dochter Harper. Voor de vrouwen is dat het begin van een hechte vriendschap en vele veranderingen in hun leven.
Manipulerende personages
Met De oppas heeft Sophie Stava, een voormalige ghostwriter, een prikkelend debuut geschreven dat in 18 landen is verschenen. Er zit nu al een tv-serie aan te komen, met de bekende actrice Lindsay Lohan. Deze psychologische thriller vol manipulerende personages laat de lezer twijfelen aan wat er gebeurt.
Opmerkelijke verandering
Wat Violet en Sloane gemeen hebben is, dat ze zich niet thuis voelen in de kringen waarin ze zich bewegen. Beiden maken een opmerkelijke verandering door die aan het onwaarschijnlijke grenst, maar daarom niet minder leuk is. Stava prikkelt vanaf het begin met hints over eerdere voorvallen waar Sloane bij betrokken was. Opmerkelijke personages komen langs, allemaal met hun geheimen. We leren Sloane goed kennen, maar Violet maakt nieuwsgierig door haar gedrag. Jay is een playboy die een rijke vrouw getrouwd is en zich daarnaar gedraagt.
Psychologische spelletjes
Gestaag wordt duidelijk wat deze drie hoofdpersonages drijft. Wisselende perspectieven bieden inzicht in psychologische spelletjes en verdiepen daarmee het plot. Manipulatie en leugens lopen als een rode draad door het verhaal. Dat het verhaal niet realistisch is, maakt niet uit. Het laat goed zien dat liegen en bedriegen in alle sociale lagen tot een kunst verweven wordt. De onderhuidse spanning wordt langzaam opgebouwd in dit als een roman lezende verhaal. Ruim over de helft stijgt het thrillergehalte, om daarna de lezer achterover te doen slaan met een daverende, totaal onverwachte finale.
Deze recensie verscheen eerder op Boekenkrant.