Elektrische woestijn is het vervolg op Mechanische oase, dat in 2023 verscheen. Elektrische woestijn is een spannende sciencefictionroman waarin technologie en overleven elkaar kruisen in een onheilspellend landschap. 

 

Nina Janmaat (1985) is freelance content- en websitemaker met haar bedrijf Natuurlijk verhaal en heeft een voorliefde voor toekomstverhalen van schrijvers als George Orwell en Philip K. Dick.

Het is nu 2082. De wereld lijkt in een woestijn te zijn veranderd. De 26-jarige Zaya is samen met de ‘bot’ Ubotha op zoek naar informatie en voorwerpen die van levensbelang kunnen zijn voor de bewoners van de oorden Pyra, Kinanu en Zarius. Omdat haar geheugenchip beperkt is, is het haar niet helemaal duidelijk wat ze moet vinden. Wat nog wel in haar geheugenchip opgeslagen staat is het virus dat in 2055 bijna de hele mensheid heeft uitgeroeid. En nog steeds zijn de gevolgen merkbaar.  Als ze eenmaal datgene heeft gevonden wat nodig is, keert ze terug naar de oorden. Daar lijkt het wel of de tijd heeft stilgestaan en dit roept de nodige twijfels op bij Zaya. Tevens ontdekt ze een geheim waardoor alles op losse schroeven komt te staan.

Elektrische woestijn bestaat uit drie delen: Zavel, Florus en Neos. Hoofdstuk 1 geeft nog aan jaar, datum en tijd nog onbekend, Hoofdstuk 2 geeft aan dat het het jaar 2082 is, hoofdstuk 3 geeft aan 2082 – of 2056 datum en tijd onbekend. Vanaf daar blijft het 2056. Er is weinig van de wereld over, het is allemaal dor en verlaten. Wel blijkt al snel dat de technologie nog verder gevorderd is, en dat de mens grotendeels vervangen is door die technologie. Ondanks dat dit verhaal gefantaseerd is, is er van veel een voorstelling te maken. Zeker met de huidige ontwikkelingen en als we zien wat de invloed is van kunstmatige intelligentie. Het verhaal van het virus doet veel denken aan de corona-epidemie, en dat laat ook realiseren dat het mogelijk zou kunnen zijn dat een virus grote gevolgen kan hebben. Dus in hoeverre alles sciencefiction is dat valt te bezien, misschien ligt het minder ver van ons af dan we ons kunnen voorstellen. Wat dat betreft heeft Janmaat een interessant en spannend verhaal neergezet. 

Maar net als bij Mechanische oase was er niet echt een band te krijgen met de personages. Misschien komt het omdat het grotendeels niet om ‘echte’ mensen gaat en de technologie overheerst, maar het verhaal  liet zich ook niet binden. Ondanks de interesse in dit genre, en de filmische schrijfstijl van Janmaat was er moeite het verhaal te blijven volgen. Veel ontwikkelingen, soms iets te, een beetje op elkaar gepropt. Hierdoor raak je als lezer regelmatig de draad kwijt en kost het moeite alles weer op te pakken. Wat de auteur dan wel weer knap heeft gedaan is alles een realistisch karakter mee te geven. Elektrische woestijn heeft de verwachting misschien niet waargemaakt, toch is er de interesse in dit genre wel weer goed wakker geschud.

3***

Met dank aan Uitgeverij September voor het recensie-exemplaar.