Doodkalm – Helen H. Durrant – recensie van Moon voor Vrouwenthrillers
Voor VrouwenThrillers| Boeken & Leesinspiratie las Moon Kager Doodkalm van Helen H. Durrant, verschenen bij Wonderland Publishers
‘Ondanks de kanttekeningen blijft de spanning sterk genoeg om door te blijven lezen.’
Wanneer na een auto-ongeluk een lijk wordt gevonden, blijkt al snel dat het slachtoffer niet door het ongeval om het leven is gekomen. Voor inspecteur Tom Calladine en brigadier Ruth Bayliss is dat het begin van een nieuw, ingewikkeld onderzoek.
Terwijl de donkere dagen voor Kerstmis naderen, worden de rechercheurs geconfronteerd met een mogelijke seriemoordenaar. Tegelijkertijd raakt er een kind vermist. Is er een verband tussen de zaken?
Het onderzoek leidt naar eerdere slachtoffers: jonge Amerikaanse studentes met opvallend veel overeenkomsten. Terwijl Calladine en Bayliss de puzzel stukje voor stukje leggen, dringt de vraag zich op of zij de dader kunnen stoppen voordat er opnieuw slachtoffers vallen.
Het tweede deel in de Calladine & Bayliss-serie van de Engelse Helen H. Durrant, die inmiddels meerdere thrillerseries op haar naam heeft staan. De serie rond inspecteur Tom Calladine en brigadier Ruth Bayliss bezorgt de lezer een aantrekkelijke en bij vlagen behoorlijk lugubere leeservaring.
Waarschijnlijk is dit ook een serie waarbij menige lezer zijn kanttekeningen zal plaatsen. Het verhaal kan soms wat vlak aanvoelen en ook het redactionele werk is in dit tweede deel niet helemaal op orde. Daar staat tegenover dat Durrant wel degelijk weet hoe zij een echte politiecrime-thriller moet neerzetten. De benodigde lugubere details zijn volop aanwezig, al moet je daar als lezer wel tegen kunnen.
Voor liefhebbers van Chelsea Cain en Cody McFadyen is dit dan ook een mooi cadeautje. Het vlakke karakter van sommige scènes en de foutjes die zijn blijven staan zorgen af en toe voor een wat rommelige leesflow. Soms lees je een zin opnieuw om zeker te weten dat je hem goed hebt begrepen. Toch kan ik niet zeggen dat dit mijn nieuwsgierigheid heeft afgeremd. Integendeel.
Was het eerste deel al meeslepend, in het tweede deel Doodkalm doet Durrant er nog een schepje bovenop. De personages krijgen opnieuw flink wat voor hun kiezen en het moordonderzoek zorgt voor voldoende spanning om door te blijven lezen. Tot aan het einde, dat net als bij het eerste boek wat abrupt aanvoelt.
‘Geen perfecte thriller, wel een serie die je steeds verder naar het volgende deel trekt.’
Toch is deze serie alleen maar aanraden. Dit is echt een reeks die je het liefst achter elkaar leest. De boeken sluiten mooi op elkaar aan en maken voortdurend nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen. Daarom ook direct verder met het derde deel: Doodskaart.
3½***
Gelezen door Moon, vaste recensent