V.A. Vazquez is een Amerikaanse schrijfster en eveneens docent Engels. Ze is geboren en opgegroeid in Buffalo (New York). Ze woonde vijf jaar in Schotland, in een klein stadje. Deze periode daar heeft haar schrijverschap sterk beïnvloed. Haar boeken kan je vaak classificeren onder het genre psychologische thriller of horror, twee genres die ze al sinds haar jeugd adoreert. De Death Row Club is haar debuut en draait om de volwassen kinderen van seriemoordenaars. Ze komen jaarlijks samen, totdat één van hen dood wordt teruggevonden.

De Death Row Club vertrekt van een ijzersterk uitgangspunt: Nicola, dochter van de beruchte Elliot Creek Ripper, probeert te ontsnappen aan de mediagekte nadat haar vaders misdaden breed werden uitgesmeerd in de tv‑reeks To Catch a Killer. Wanneer ze een uitnodiging krijgt om enkele dagen door te brengen met andere kinderen van seriemoordenaars, grijpt ze die kans dankbaar aan. Even weg van de camera’s, weg van de sensatie, en vooral: weg van het verleden dat haar blijft achtervolgen. Die rust is echter van korte duur. In de afgelegen lodge wordt één van de leden dood aangetroffen, en plots verandert de groep van lotgenoten in een kring vol mogelijke verdachten. Wie liegt? Wie verbergt iets? En wat is precies de rol van de mysterieuze Steffani, de lifster die haar eigen hoofdstukken krijgt?

Het boek belooft een spannende whodunit, maar dat komt niet helemaal uit de verf. Het verhaal lijkt nooit echt op gang te komen: het draait wat in rondjes, onthult af en toe een stukje informatie, maar bouwt zelden echte vaart of spanning op. De setting, een geïsoleerde locatie met een groep mensen die elkaar niet volledig vertrouwen, heeft enorm veel potentieel, maar doordat de personages weinig diepgang krijgen, blijft het moeilijk om een band met hen te vormen. Buiten enkele namen en kleine brokjes achtergrondinformatie leer je hen amper kennen, waardoor de impact van de moord en de verdenkingen beperkt blijft.

De hoofdstukken vanuit Nicola’s perspectief zijn het sterkst: haar verleden, haar angst, haar verlangen naar normaliteit. De stukken vanuit Steffani voegen een extra laag toe, maar tegen het einde wordt het allemaal wat verwarrend. Tijdslijnen lopen naast elkaar, motivaties worden minder helder, en het geheel voelt een beetje als een puzzel waarvan enkele stukjes ontbreken.

De Death Row Club heeft meer potentieel dan resultaat. Het idee achter het boek is intrigerend, maar de uitwerking blijft te veel aan de oppervlakte. Een thriller die interessant begint, maar uiteindelijk niet de spanning en uitwerking biedt die beloofd wordt.