Tessa te Loo is een Nederlandse auteur van kortverhalen, gedichten, kinderboeken en feelgoodnovelles. Ze behaalde onder meer de top vijf van de Kobo Summer Feelgood-wedstrijd en won de Boek10-schrijfwedstrijd van Godijn Publishing. Voor uitgeverij De Verhalenfabriek werkt ze aan een feelgood vierluik Het perfecte plaatje, waarvan Voor de bühne het eerste deel is.

Redacteur Jessie van Dam weet hoe ze verhalen moet vertellen. In haar eigen leven valt er echter weinig te beleven. Haar humeur wordt op de proef gesteld wanneer ze nieuwe buren krijgt. Lisa en Bram lijken het perfecte koppel met hun schattige dochter. Lisa verdient de kost als influencer en dat zou wel eens het opstapje kunnen betekenen voor de promotie waar Jessie al zo lang van droomt. Er is echter één probleem: ze staat niet op goede voet met haar lawaaierige buren.

Voor de bühne betekent: voor de schijn, wat verwijst naar het perfecte, maar neppe beeld dat momfluencer Lisa weet te creëren voor haar volgers. De titel van deze novelle is dan ook goed gekozen. De cover straalt met zijn vele kleuren een vrolijk feelgoodgehalte uit.

Tessa te Loo heeft een leuk verhaal uitgewerkt met een hedendaags concept. Ze besteedt voldoende aandacht aan inhoudelijke variatie: het niet bestaande liefdesleven van hoofdpersonage Jessie, haar vriendschap met collega Marieke, haar job als redacteur en het contrast qua uiterlijk en interesses met haar nieuwe buurvrouw Lisa. De focus van het verhaal ligt op Jessie zelf, want het momfluencer leven van Lisa komt niet heel uitgebreid aan bod. Dit vormt meer een verhaallijn op de achtergrond. Voor de bühne is goed opgebouwd en Tessa te Loo heeft een vlotte schrijfstijl.

Toch mist het verhaal connectie met de lezer. Er is sprake van een zekere afstand die ontstaat door te veel beschrijving en een tekort aan het show-principe dat eigen is aan het feelgoodgenre. De lezer komt heel wat te weten over het leven van Jessie, maar voelt het zelf te weinig. Jessie mocht gerust nog meer hotedebotel verliefd worden. Ook stoppen sommige hoofdstukken soms net iets te abrupt.

Deze minpuntjes nemen echter niet weg dat Voor de bühne over het algemeen een fijn verhaal vormt waarin de pluspunten overheersen. De plot zit absoluut goed, maar de show, don’t tell proportie kan nog beter.