Nieuwsgierig, loyaal, dromerig, volhouder, introvert.

Kun je in het kort vertellen waarover De goede moeder gaat?

Journalist Sascha heeft haar carrière on hold gezet om op adem te komen en er te zijn voor haar kinderen. Maar haar wereld stort in wanneer haar zoontje op klaarlichte dag spoorloos uit zijn bedje verdwijnt. Wat volgt is een zenuwslopende race tegen de klok, vol twijfel, geheimen en groeiende paniek. Heeft de verdwijning iets te maken met het werk van haar man, de omstreden politicus Victor? Of schuilt er een nog duisterder waarheid achter?

Je journalistieke achtergrond speelt vast een rol. Hoe ‘praat’ de journalist in jou met de thrillerschrijver tijdens het creatieve proces — en wie wint er meestal?

Als journalist leer je dat elk woord telt. In de krant vind je geen eindeloze uitwijdingen. Je moet snel tot de kern komen. Dat neem ik mee in mijn thrillers. Ook de daadkracht vind ik een fijne erfenis van mijn journalistenbestaan. Geen gezeur over writer’s block; gewoon aan de slag! Bij de krant zijn de deadlines strak. Tijdens het schrijven van mijn boeken geniet ik van de creatieve vrijheid en het creëren van een nieuwe wereld. Ik vaar niet op interviews en de woorden van anderen, maar mag alles zelf bedenken. Tijdens het bedenken en uitwerken van scènes zet ik mijn innerlijke journalist bewust op de achterbank, want ik wil complete vrijheid voelen, zonder die kritische stem.

Schrijf je je boeken chronologisch, of ontstaat eerst een wirwar aan losse scènes die je later ordent? Kun je een voorbeeld geven van een scène die pas laat op zijn plek viel?

Ik begin pas met schrijven als er een stevig plan ligt. Ik weet globaal hoe het plot zich zal ontvouwen en verzamel thema’s die me bezighouden en die ik wil onderzoeken, zoals moederschap, ambitie en vriendschap in De goede moeder. In mijn nieuwe boek staan juist loyaliteit en familieverhoudingen centraal. Al dat materiaal zet ik in één document, zodat ik zeker weet dat er genoeg persoonlijke fascinaties in zitten om mezelf als schrijver geboeid te houden.

De personages werk ik van tevoren grotendeels uit, en ik maak een hoofdstukplanning. Maar zodra ik begin met schrijven, laat ik die structuur ook weer een beetje los, zodat er ruimte ontstaat voor beeldende scènes en onverwachte wendingen. Die vrijheid heb ik nodig.

Het slot van De goede moeder bedacht ik zelfs pas toen het manuscript al bij mijn redacteur lag voor de laatste check. Personages kunnen je echt verrassen: tijdens het schrijven ontstaan nieuwe inzichten, krijgen ze meer reliëf en dienen zich ineens andere keuzes aan. Dat zorgt er ook voor dat het verhaal zich blijft ontwikkelen en soms een heel andere kant op beweegt dan ik vooraf had gedacht. Dat heeft iets magisch.

Wat vind jij het moeilijkste onderdeel van het schrijven van een thriller: het bedenken van de plotwendingen, de psychologie van de personages of het tempo?

Het is een hele kunst om een loeispannend én geloofwaardig verhaal te creëren. De psychologie moet kloppen. Ik wil personages die voelen als echte mensen, met hun twijfels, rafelrandjes en kleine strubbelingen. Tegelijkertijd moet het verhaal vaart houden en je bij de keel grijpen. Het is voortdurend zoeken naar de juiste balans tussen het alledaagse en het onderhuidse ongemak dat langzaam iets groters aankondigt

Veel auteurs hebben rituelen of gewoontes. Wat is jouw meest onverwachte schrijfroutine waar je misschien stiekem aan gehecht bent geraakt?

Twee keer per week sta ik vroeg op, om vijf uur ’s ochtends, en schrijf ik rustig aan onze eettafel achter mijn laptop. De wereld slaapt nog en die stilte werkt wonderwel: in korte tijd ontstaan vaak mijn beste scènes. Het voelt een beetje als gestolen uren; uren die anders in slaap zouden verdwijnen. Zo boek ik op een bijna stiekeme manier vooruitgang in mijn werk.

Je personages voelen erg realistisch. Baseer je ze op echte mensen of ontstaan ze volledig in je verbeelding? Zie je bijvoorbeeld eigenschappen van Sascha terug in jouw eigenschappen?

Mijn personages bedenk ik zelf; ze zijn geen een-op-een kopieën van mensen uit mijn omgeving. Soms leen ik een eigenschap van een vriendin om een karakter net dat beetje extra menselijkheid te geven. Zoals Nanja die altijd water uit een wijnglas drinkt omdat het een feestelijk gevoel geeft. Schrijven is ook observeren, maar ik ben vooral een schrijver van verbeelding. Te veel echte wereld, zoals research, kan juist blokkeren. Sascha lijkt niet op mij, maar ik gebruikte wel mijn eigen herinneringen als moeder van jonge kinderen om die tijd levendig en eerlijk te beschrijven.

Wat hoop je dat lezers meenemen nadat ze De goede moeder hebben dichtgeslagen?

‘Ik hoop dat lezers zich helemaal hebben laten meevoeren, dat ze even in het verhaal zijn verdwenen en de wereld om zich heen vergaten; dat is voor mij de magie van lezen. Maar misschien zet het boek ook aan tot nadenken. Over hoe hardnekkig traditionele rolpatronen tussen man en vrouw nog altijd zijn, zelfs met de beste bedoelingen. Over groepsdruk. En over de dubbelzinnigheid van vrouwengroepen: hoe ze je kunnen dragen en steunen, maar ook beklemmend kunnen worden op het moment dat je je eigen pad kiest.’

Stel dat één personage uit De goede moeder jou een vraag zou mogen stellen over waarom je hun lot zo hebt geschreven— welk personage zou dat zijn en wat zou je antwoorden?

‘Dan kies ik Jetteke, de schoonmoeder van Sascha. Ze is een geboren zorgverlener, maar ook iemand die haar gezin met ijzeren hand bijeenhoudt—bijna als een maffiabaas die waakt over haar drie zoons. Sinds de dood van haar man staat ze er alleen voor, en dat heeft haar alleen maar vastberadener gemaakt. Lezers zullen zich misschien afvragen: hoe ver gaat ze in haar behoefte om alles te controleren? Als zij mij die vraag zou stellen, zou ik zeggen: je hebt gehandeld vanuit liefde, op de manier waarvan jij dacht dat die juist was.

Wat kunnen de lezers in de toekomst nog verwachten van jou op schrijfgebied?

Ik ben net begonnen aan mijn nieuwe thriller. Lezers zullen dus nog heel even geduld moeten hebben. Na een drukke periode gebruik ik nu alle vrije minuten om dit nieuwe verhaal tot leven te wekken. Of dat nu aan de eettafel is, vroeg in de ochtend, of op mijn telefoon in de trein. Ik ben geobsedeerd met mijn hoofdpersoon. Ze komt uit een machtige architectenfamilie en staat aan het roer van het succesvolle familiebedrijf. Eigenzinnig en complex als ze is, blijf ik nieuwe kanten van haar ontdekken.